زندگی جای دیگریست

همه ی سعی ام رو می کنم که برام مهم نباشه؛ بزنم به بی خیالی، به ندونستن. بشینم نگاه کنم بینم آخرش چی میشه. که این بار چه شکلی به خودش میگیره، کجا نمایش تموم میشه. فرقش با دفعه ی پیش چیه؟ نمی تونم. ته اش میشه شب بیداری همیشگی. اینه که می برم. فراموش می کنم. اونقدر که سر کلاس یا وقت نوشتن ساده ترین کلمه ها ازم فرار می کنن. خاطره ها و آدمها کمرنگ میشن، انگار داری به عکسی نگاه می کنی که درست ظاهر نشده،  مثه یه شبح. زرد و سفید. گاهی چهره ها یادمه، اسمها نه. گاهی هم بر عکس! شماره ها یادمه، صاحبشون نه. صفحه ی کتاب یادمه مطالبش نه. صدا ها، ملودی ها، ترانه ها یادمه،.... کدومش مهمتره؟ انگار هیچکدوم!

ساعت هشت صبح بلوک رو با آدریانو چلنتانو از خواب بیدار می کنم. معدود شبهایی که من می تونم بخوابم همسایه ها نمی ذارن؛ منم دلم نمیاد اجازه بدم این صبح خوشگل خاکستری و بارونی رو از دست بدن. سرده، باد میاد، خیلی. پی بهونه می گردم که برم بیرون. خوبیه این هوا اینه که آدمای کمتری تو خیابونن، اونایی هم که هستن سراسیمه و سر به زیر، پی گوشه ی دیواری یا زیر سقفی ان تا از باد و بارون پناه بگیرن. کسیکه سرش بالا باشه خیلی واسه دیدن پیدا میکنه! تاکسی هم نیس، چه بهتر. بهونه نمی خواد میرم بیرون.