شبح به نجوا گفت:
" - جسمی خرد و خونین
در رواق بلند سلطنت ابدی...
اینک من ام آن!
شاه شاهان!
حکم جاودانه ی فسخ ام بر نسخ اعتبار زمین!"
درد وجاودانگی به هم نگریستند پیروزشاد
و دست در دست یکدیگر نهادند
و شبح مصلوب در تلخای سرد دل اش اندیشید:
"- اما به نزدیک خویش چه ام من؟
ابدیت شرم ساری و سرافکندگی!
روشنایی مشکوک من از فروغ آن مرد
اسخریوتی ست که دمی پیش
به سقوط در فضای سیاه بی انتهای ملعنت گردن نهاد.
انسانی برتر از آفریده گان خویش
برتر از اب و ابن و روح القدس.
پیش از آن که جسم اش را فدیه ی من و خداوند پدر کند
فروتنانه به فرو شدن تن در داد
تا که کفه ی خدایی ما چنین بلند بر آید.
نور ابدیت من
سر به زیر
در سایه سار گردن فراز شهامت او گام بر خواهد
داشت!"
*
کام یاب و سیر
درد شتابان گذشت و
درمانده و حیران
جاودانه گی
سر به زیر افکند.
مرد مصلوب. مدایح بی صله.
