زندگی جای دیگریست

بيش :        آتش درون غار گذشته ي ماست كه باش زمان حال رو مي بينيم. خورشيدي كه

               بالاي كوهه، آينده ي بشره. آينده ي ماست كه خير مطلقه! افلاطون خودش اسير

              غار بود، مذهب همون كورسوييه كه توي غاره. تنها ذهن بشره كه خورشيد واقعيه!

              ماها وسيله ساز اون نور آينده ايم!

گاهی آدم به جملاتی برمی خوره که انگار دقیقاً چیزیه که می خواسته بگه ولی یا جرأتش رو نداشته یا کلمات مناسبش رو پیدا نکرده یا .... این گفته ی دیدرو برای من یکی از اونهاست، یه کم خشنه ولی بیراه نیست. دوست ندارم ترجمه اش کنم:

."Men will never be free until the last king is strangled in the entrails of the last priest"

گوش کنان به آبشار ها

از این سوی و آن سوی،

برگ های نورسته.

بوسون

هیچ چیز دوبار اتفاق نمی افتد

واتفاق نخواهد افتاد. به همین دلیل

ناشی به دنیا آمده ایم

و خام خواهیم رفت.

حتا اگر کودن ترین شاگرد مدرسه ی دنیا می بودیم

هیچ زمستان یا تابستانی را تکرار نمی کردیم.

هیچ روزی تکرار نمی شود

دو شب شبیه هم نیست

دو بوسه یکی نیستند.

نگاه قبلی مثل نگاه بعدی نیست.

..........................

ای ساعت بد هنگام

چرا با ترسی بی دلیل می آمیزی؟

هستی- پس باید سپری شوی

سپری می شوی- زیبایی در همین است.

..........................

ویسواوا شیمبورسکا

زود به راه افتادم _ سگم را همراه بردم

وبه دیدار دریا رفتم_

پریان از ژرفنا

به تماشایم برآمدند

ناوها در فراز

دستان کنفی به سویم بر آوردند

به این گمان که من موشی

بر شنزار افتاده ام.

اما هیچ مردی تکانم نداد_

امواج از کفش های ساده ام گذشت

از پیشبند و از کمرم گذشت

و از سینه ام نیز گذشت_

و آنگاه می خواست مرا در نوشد

سراپا همچو شبنمی

بر آستین قاصدکی_

که من نیز به راه افتادم.

و او، او پا به پایم آمد_

پاشنه ی سیمینش را احساس می کردم

بر قوزکم، سپس کفشهایم

مملو مروارید می شد.

تا آن که به شهر خشک رسیدیم

جایی که در آن کسی را نمی شناخت_

پس به تعظیمی و هیبتی در نگاه

دریا عقب نشست.

ترجمه ی سعید سعید پور